Σειρές ή ταινίες; (Αιώνια Διλήμματα)
Γίνεται να τα αγαπάς και τα δύο. Στα Αιώνια Διλήμματα όμως πρέπει να διαλέξεις μόνο το ένα. Ψήφισε κι εσύ στο τέλος του κειμένου.
Σειρές ο Ηλίας Αναστασιάδης
Αν λάβεις υπόψιν ότι έχω δει ολόκληρες βία 10 αμερικάνικες σειρές και με έναν υπολογισμό της πλάκας 30-40 ΦΟΡΕΣ περισσότερες ταινίες, θα υποθέσεις ότι έχω κάποια πρόβλημα δυσλεξίας και μπέρδεψα τη λέξη "Σειρές" με τη λέξη "ΤΑΙΝΙΕΣ".
Όχι, η μόνη λέξη που κολλάει εδώ και "ντύνει" την επιλογή μου είναι η λέξη "άργησα". Άργησα να δω σειρές. Άργησα να νιώσω τη μαγεία του να έχεις μια ολόκληρη σεζόν στον υπολογιστή σου και με το που τελειώνει το ένα επεισόδιο να ξεκινάς χωρίς ανάσα το άλλο με μια κρυφή ηδονική ενοχή, λες και είσαι σε ένα περιβόλι με απαγορευμένους καρπούς και τρως το έναν μετά τον άλλο, κοιτώντας πίσω από την πλάτη σου στο μικρό μεσοδιάστημα μήπως σε τσακώσει κάποιος.
Η αρχή για μένα έγινε με το Californication το καλοκαίρι του 2009. Είμαι τέτοιος τύπος. Αχόρταγος. Πλεονέκτης. Καθόλου οικονόμος. Θέλω ροή. Μιας και το δίλημμα αναφέρει τις ταινίες, σημειώνω ενδεικτικά ότι απόλαυσα περισσότερο την τριλογία του Άρχοντα όταν την είδα μαζεμένη ένα απόγευμα, παρά βλέποντάς την κομμάτι-κομμάτι στο σινεμά (κάτι που επίσης έκανα). Το "next" είναι η ζωή μου. Next episode και μια ενδόμυχη παρανοϊκή ευχή να μην τελειώσει ποτέ η σεζόν της σειράς ή η ίδια η σειρά που στρώνομαι να δω.
Ε, όταν μοιραία τελειώνει, ξεπερνώ πια το πένθος με 2-3 ταινίες.
Ταινίες η Ρομίνα Δερβεντλή
Οι σειρές είναι οι ταινίες του φτωχού. Τα τελευταία χρόνια ακόμα και αν δεν έχεις καμία επαφή με το σινεμά- αν εξαιρέσεις τις ταινίες του Γουίλ Φέρελ και τα Transformers (τα οποία δεν σνομπάρω, αφού μου αρέσουν)- μπορείς άνετα να βλέπεις μετά μανίας σειρές.Υπάρχουν άλλωστε για όλα τα γούστα και σε τέτοια αφθονία που κάθε δυο μέρες ξεπηδούν νεότερες και καλύτερες -κάτι σαν τις 18χρονες με όλο πιο κοντά σορτσάκια κάθε καλοκαίρι. Μην με παρεξηγεις. Βλέπω σειρές, έβλεπα Π.Ι. (Προ Ιντερνετ), πήγαινα με λεωφορείο στο βιντεοκλαμπ AVE για να νοικιάσω τη νέα κόπια που ο συνεργάτης από την Αμερική είχε στείλει με κούριερ. Τις αγαπώ τις σειρές. Αλλά είναι σαν συγκρίνεις την προσπάθεια που χρειάστηκε για ένα βραστό αυγό με ένα πιάτο "αξίας" 5 Michelin.
Ας πούμε ότι θες να γυρίσεις μια σειρά. Έχεις πολλές τηλεοπτικές ώρες και πολλές ευκαιρίες στη διάθεσή σου για να φτιάξεις κάτι καλό. Αν δεις ότι κάτι στραβώσει, αλλάζεις σεναριογράφους. Κοιτάς τις δημοσκοπήσεις και βλέπεις αν αρέσει στον κόσμο. Για όνομα του Θεού, μπορεί όλη σου η "ταινία" να κρατήσει 200 ώρες, μπορείς να διορθώσεις την κατάσταση- εκτός αν είσαι ο J.J. Abrams. Στην ταινία είσαι μόνος. Έχεις μόλις 2 ώρες για να πεις αυτά που θες και μετά παραδίνεσαι θες δε θες στην κρίση του κοινού χωρίς προστασία και δεύτερες ευκαιρίες. Για αυτούς τους λόγους, πάτησα delete στο κείμενο που έγραψα προς υπεράσπιση των σειρών. Αν το σκεφτείς λίγο κι εσύ υπέρμαχε των tv series, θα δεις ότι πολύ καλά έκανα...
Ταινίες η Αμαλία Κουλακιώτη
Με δεδομένο ότι θα μιλήσω αποκλειστικά για ξένες σειρές και ταινίες ξεκινώ...
Έχω δει αρκετές σειρές, σαφώς έχω δει περισσότερες ταινίες. Μου αρέσει να βλέπω σειρές και μου αρέσει ακόμα περισσότερο αυτό το "δέσιμο", αυτό το empathy, που δημιουργείς με τους χαρακτήρες.
Στις ταινίες δεν προλαβαίνεις. Τουλάχιστον όχι σε τέτοιο βαθμό. Στο μυαλό μου δεν υπάρχει καν δίλημμα. Εννοείται και τα δύο.
Διαλέγω ταινίες για συναισθηματικούς λόγους. Με αυτές μεγάλωσα βασικά. Όταν ακόμα ο κόσμος του ίντερνετ έμοιαζε με περιβάλλον επιστημονικής φαντασίας εγώ είχα συνδρομές σε τρία video club, αργότερα και σε τέσσερα, ξεφύλλιζα με μανία περιοδικά με το πρόγραμμα της τηλεόρασης. σημείωνα ποιες ταινίες θα έπαιζαν ΟΛΑ τα κανάλια και έμενα ξάγρυπνη μέχρι τις τρεις για να πατήσω το rec στο vintage γκρι video μας, μην τυχόν και χάσω την όποια ταινία του '50 έπαιζε η Τηλεόραση της Βουλής! Φυσικά μετά κουτουλούσα τις δύο πρώτες ώρες στο σχολείο αλλά τι να κανούμε...Αρρώστια οι ταινίες σου λέω, αρρώστια!
Σειρές ο Πάνος Κοκκίνης
Οι ταινίες είναι σαν τις ξεπέτες. Όταν είσαι μικρότερος, κυνηγάς σαν σκυλί την επόμενη. Και, όποτε βρεις κάποια που σου γυαλίσει, της πετάς τα μάτια έξω. Και μετά βγαίνεις και το κοκορεύεσαι παντού. Κάποια στιγμή όμως μεγαλώνεις, νοικοκυρεύεσαι και θέλεις να ξέρεις τι σου ξημερώνει. Οπότε το γυρίζεις στις σειρές. Εκείνες που δεν απαιτούν να τους αφιερώσεις ώρα, προσοχή ή φαιά ουσία που δεν έχεις πια, που σε
νανουρίζουν γλυκά και -όσον αφορά τις sitcom- σου θυμίζουν την εποχή που είχες όντως χρόνο να κάθεσαι να πίνεις καφέ με τους παιδικούς σου φίλους. Με άλλα λόγια, οι ταινίες θέλουν να είσαι εντελώς ξύπνιος όταν τις βλέπεις. Οι σειρές να είσαι εντελώς παραδομένος
Και επειδή προβλέπω ότι κάποιος θα αρχίσει τα ιδεολογικά, να στο πω και αλλιώς. Το ξέρω ότι ΠΡΕΠΕΙ να απαντήσεις ταινίες. Και ότι θέλεις να απαντήσεις ταινίες. Αλλά αν σου έλεγαν ότι πρέπει να ζήσεις χωρίς ένα από τα δυο για ολόκληρο τον επόμενο χρόνο, με το χέρι στην καρδιά, τι θα διάλεγες;
Υ.Γ. Ναι, Θοδωρή Δημητρόπουλε. Το ξέρω ότι υπάρχουν Breaking Bad σειρές που σε βάζουν να σκέφτεσαι. Ότι το επίπεδο των δημιουργών (βλέπε Aaron Sorkin) και ηθοποιών στην τηλεόραση είναι ανωτέρω από αυτό των ταινιών. Αλλά για κάθε Breaking Bad, υπάρχουν δέκα Two and a Half Men στα οποία θα προτιμήσεις να πατήσεις το play πρώτα.
Ταινίες ο Θοδωρής Δημητρόπουλος
Δεν είναι ωραίο πράμα αυτό, το να σε βάζουν να διαλέξεις ανάμεσα στα 2 πράγματα που αγαπάς πιο πολύ στον κόσμο. Και δεν ξέρω καν με τι κριτήριο να απαντήσω. Μπορεί να μοιάζουν τα δύο μέσα, αλλά είναι εντελώς διαφορετικά τα πράγματα που λειτουργούν στο ένα, με εκείνα που λειτουργούν στο άλλο. Οι σειρές ας πούμε έχουν αυτό το στοιχείο της συνέχειας, της μυθολογίας, της λεπτομερούς ανάπτυξης χαρακτήρων, που στο σινεμά εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να συμβεί. Αυτό είναι που με μάγευε πάντα στις σειρές. Η ιδέα της συνέχειας. Και του φινάλε που, όταν έρθει, θα έχει ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα. Είναι ποτέ δυνατόν να συγκριθεί αυτό που δημιουργεί μέσα σου το φινάλε ενός Six Feet Under, Shield, Sopranos, Angel με ας πούμε τι; Την τελευταία σκηνή μιας ταινίας; Όχι, ποτέ.
Κι επίσης, το άλλο. Αγαπώ την αγαπημένη μου σειρά λίγο περισσότερο από όσο αγαπώ την αγαπημένη μου ταινία, αν αυτό βγάζει νόημα. Κοιτάζω πιο συχνά τα DVD της Buffy στον τοίχο από ό,τι το blu-ray του Fight Club. Πιο συχνά κάνω αναφορές σε ατάκες του Τζος Γουήντον. Πιο συχνά μου λείπουν εκείνοι οι χαρακτήρες. Πιο συχνά βλέπω ένα επεισόδιό της. Πιο συχνά σκέφτομαι τις εμμονές εκείνου του δημιουργού. Νομίζω πως γενικά, το πάθος που έχω για τις σειρές δεν το έχω για κανένα άλλο μέσο.
Όμως τι να πω; Από τις ταινίες τα έμαθα όλα. Από τον Κιούμπρικ και τον Φελίνι και τον Φίντσερ και τον Γουόνγκ Καρ-Βάι. Απλά δεν γίνεται αλλιώς. Ίσως η γενιά που ξεκινά σήμερα να καταναλώνει εικόνες, κι έχει για πρώτα ερεθίσματα το Deadwood και το Wire και το Seinfeld και το Freaks and Geeks, ίσως αυτοί σε 30 χρόνια από σήμερα να μπορούν να το προσεγγίσουν αλλιώς το θέμα. Και μακάρι, γιατί θα είναι μια άξια κόντρα. Αλλά για μένα δεν γίνεται. Ήταν πάντα οι ταινίες.
Ταινίες ο Θανάσης Κρεκούκιας
Τα βλέπω και τα δύο. Του φίλου μου του Ντάνι βέβαια, χρειάστηκε να μαλλιάσει η γλώσσα του μέχρι να με βάλει στον κόσμο των σειρών, όμως άξιζε τον κόπο. Και πλέον έχω δει και συνεχίζω να βλέπω φανατικά αρκετές από αυτές. Κάποιες μάλιστα τις έχω ξαναδεί και είναι σίγουρο ότι θα τις ματαξαναδώ. Από την άλλη όμως, η ταινία έχει μια γοητεία που δεν τη βρίσκεις εύκολα αλλού. Η ικανότητα να συγκεντρώσεις μέσα σε ένα δίωρο μια ιστορία, τους χαρακτήρες, τις ερμηνείες, την πλοκή, τις ανατροπές, το φινάλε και να ντύσεις όλα αυτά με μουσική, φωτογραφία, σκηνικά και μηνύματα, είναι μια τέχνη που δεν έχει ταίρι μέσα στο δικό μου μυαλό.
Ο Γούντι Άλεν, ο Κιούμπρικ, ο Μπουνιουέλ, ο Κόπολα, ο Τσάπλιν, ο Χίτσκοκ – και τόσοι πολλοί άλλοι – είναι παιδιά ενός ανώτερου θεού. Και αυτό δε γίνεται παρά να το (προ)τιμήσεις. Σε τελική ανάλυση, όσο και να χτυπηθούν κάτω ο Τζακ Μπάουερ ή ο Λοκ (που καλά κάνουν και το κάνουν), σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να μου προσφέρουν ποτέ αυτό που νιώθω κάθε φορά που ακούω το Deborah’s Theme στο «Κάποτε στην Αμερική» του Σέρτζιο Λεόνε και ταξιδεύω μαζί με τα μάτια του Νούντλς πάνω στον χορό της μικρής Ντέμπορα στο μπαρ του Fat Moe. «You can’t teach an old dog new tricks»…
Ταινίες ο Στέφανος Τριαντάφυλλος
Υπήρχαν εποχές που ήθελα να γίνω ο Μπανκ (του WIre) όταν μεγαλώσω, που με έπιανε εκνευρισμός επειδή τέλειωνε η σεζόν Game of Thrones ή επειδή απλά η Τζούλι Τέιλορ παράτησε τον Ματ Σάρασεν, που ακόμη χειρότερα είχα συνδυάσει τις μέρες με τη σειρά που παίζεται στην Αμερική.Ε Έχω φάει πολλά βράδια μπροστά στον υπολογιστή για να δω σειρές. Όπως επίσης έχω φάει πολλές φορές στη ζωή μου πατατάκια (κανένα ποπ-κορν). Αυτό δεν σημαίνει ότι θα προτιμούσα τα πατατάκια από μια σπαλομπριζόλα στον Μπατζάβαλη. Αυτή είναι η διαφορά μιας σειράς (όσο καλογυρισμένη κι αν είναι - ακόμη κι αν έχει άρτια επεισόδια όπως το Wire) με τον κινηματογράφο. Το ένα το "μασουλάς". Το άλλο το "γεύεσαι".
Άλλο πράγμα η ταινία. Δεν είναι μόνο η πληρέστερη μορφή τέχνης (αυτή που τις συνδυάζει όλες), αλλά και μια ολοκληρωμένη ιστορία, με αρχή, μέση και τέλος. Συμπαγής. Μεστή. Που όταν γυρίστηκε ο σεναριογράφος ήξερε που θα καταλήξει (αυτός είναι ο σοβαρότερος λόγος που ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΕΙ ΠΟΤΕ LOST). Που αν είναι καλή σου μπορεί να σε κάνει να σκεφτείς, να σε κάνει να προβληματιστείς, ακόμη και να σου αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα. Ταινίες, λοιπόν. Τα άλλα είναι της... σειράς (δεν άντεξα)
Σειρές η Ελιάνα Χρυσικοπούλου
Φυσικά και πρέπει να κερδίσουν οι ταινίες, δεν υπάρχει σύγκριση. Όσο κορυφαία και να είναι μια σειρά δεν θα μπορέσει ποτέ να συγκριθεί με μια αριστουργηματική ταινία. Αλλά κάποιος πρέπει να υπερασπιστεί τις σειρές. Κάποιος πρέπει να πάρει το μέρος του “υποδεέστερου”, του λιγότερο noble, αυτού που δεν θεωρείται τέχνη, αυτού που δεν θα το στείλουμε με κάψουλα στο διάστημα για να το δουν οι εξωγήινοι (φαντάσου τους εξωγήινους να βλέπουν Lost τι θα πιστέψουν για εμάς), αλλά φτιάχνεται για τον πολύ, πολύ γήινο άνθρωπο, τον μέσο κουρασμένο άνθρωπο, που θέλει κάτι εύκολο, γρήγορο, εύπεπτο για να διασκεδάσει την μίζερη καθημερινότητά του.
Και ποιος καλύτερος να κάνει αυτή την υπεράσπιση από κάποια που έχει σιχαθεί να ακούει ψευτοκουλτουρέ σνόμπ τύπους να τη δασκαλεύουν “ρε, γιατί αναλώνεσαι στα περιοδικά; Γράψε ένα βιβλίο”. Τηρουμένων των αναλογιών, αυτό το δίλημμα είναι κάπως σαν βιβλίο vs περιοδικού. Και τα δυο έχουν σελίδες με γράμματα, αλλά είναι δύο εντελώς ανόμοια πράγματα, που εξυπηρετούν διαφορετικές ανάγκες. Όχι, όποιος γράφει καλά στα περιοδικά δεν μπορεί να γράψει καλά και ένα βιβλίο (πολλοί έχουν μπερδευτεί εδώ), και όχι, δεν είναι όλα τα βιβλία καλύτερα από τα περιοδικά. Κάθε τεύχος του Vanity Fair, του Tatler, του New Yorker, του Wallpaper* και πολλών άλλων είναι απείρως πιο καλογραμμένο, απολαυστικό και δημιουργικό από δέκα 50 Shades of Grey μαζί.
Αλλά τα περιοδικά και οι σειρές θα μείνουν για πάντα με την ταμπέλα του υποδεέστερου, επειδή δημιουργήθηκαν για να φέρουν διαφημιστικά έσοδα, απευθύνονται στη μάζα και εμπίπτουν στην κατηγορία που ονομάζω Candy for the Mind: μια ευχάριστη καραμέλα που δεν σου προσφέρει κάτι ουσιαστικό, την πιπιλάς, τελειώνει, πας στην επόμενη. Εγώ έχω Candy Shop. Και αν δεν παινέψεις το μαγαζί σου πέφτει και σε πλακώνει.
Σειρές ο Χρήστος Χατζηιωάννου
Τώρα με ρωτήσατε, για τώρα σας απαντάω. Πριν τέσσερα χρόνια δεν θα τολμούσα να πω κάτι άλλο από ταινίες. Αυτή την ιδιαίτερη δυναμική που έχει μία ταινία να σε παρασύρει, να σε κάνει να ξεχνάς οτιδήποτε συμβαίνει τριγύρω και να σε αφήνει σύξυλο όταν τελειώνει, λες και βγήκες από ένα όνειρο.
Αλλά τώρα που το home entertainment έχει το προβάδισμα, θα πω σειρές. Σειρές γιατί ένα ποπ κορν αρκεί για ένα επεισόδιο αλλά όχι μία ταινία. Σειρές γιατί ενώ δεν πίστευα σε αυτές και τους ηθοποιούς τους ήρθαν τα Sopranos, Lie to me, Boss και Mad Men να μου αλλάξουν γνώμη. Σειρές γιατί σε αφήνουν σύξυλο μετά από πολύ καιρό. Μέχρι τότε, μετά από ένα φανταστικό επεισόδιο, μπορείς απλά να πατήσεις play στο επόμενο.
Σειρές ο Μάνος Μίχαλος
Δεν είμαι της άποψης ότι το σινεμά είναι η τέχνη για το λαό. Είναι κάτι πολύ πιο πάνω, πολύ πιο περίπλοκο, απαιτητικό (και για αυτόν που το κάνει και για εκείνον που το βλέπει) και αν μια ταινία είναι από αυτές που λέμε, με κλισέ αλλά σαφή τρόπο "ταινία σταθμός", σε παίρνει και σε σηκώνει. Σε κάνει να κλάψεις, να ερωτευτείς, να αισθανθείς πολύ μικρός ή πολύ μεγάλος, ενώ μέσα στις αίθουσες μπορείς να βρεις από το ποπ κορν ως τη γυναίκα της ζωής σου.
Όμως, αν κάνω ένα γρήγορο flash back στη ζωή μου, θα με δω μέσα στο σπίτι του Τσάντλερ και της Μόνικα, να σώζω τις ΗΠΑ στο πλευρό του Τζακ Μπάουερ, να έχω πέσει με αεροπλάνο σε ένα νησί κάπου χαμένο στη μέση του ωκεανού και του χρόνου, να ακούω τη μητέρα μου, στο γυμνάσιο, να λέει στο τηλέφωνο "ο Μάνος έχει τα γκομενικά του" κι εγώ να σκέφτομαι "πού ξέρει ότι έχω μπλέξει με την Κέλι;".
Και καθώς τα χρόνια πέρασαν, ένιωσα να θέλω να γίνω (ίσως και να είναι απωθημένο αυτό) ξαφνικά κακός (=Breaking Bad) και κάθε Παρασκευή βράδυ, έμπαινα στα αποδυτήρια για να φωνάξω Clear Eyes, Full Heart, Can't Loose! Και μετά το ματς, δεν ήξερα αν ήθελα να γίνω ο Ματ και να πάω χέρι χέρι βόλτα με την Τζούλι ή να διαλέξω Ρίγκινς και να βγάλω τα μάτια μου με τηνΜίνκα Κέλι.
Μετά από όλα αυτά, όλες σας οι ταινίες, μια σειρά από τη δική μου...
Ταινίες ο Άλκης Βασιλείου
Επιτέλους, να ένα δίλημμα που αξίζει να βγεις από τη θάλασσα, να αφήσεις κάτω το Cuba Libre, να σκουπίσεις τα χέρια από το λάδι (ξέρω να δημιουρώ εικόνες ο άτιμος) και να πιάσεις το iphone για να καταγράψεις τη γνώμη σου, που είμαι βέβαιος ότι όλοι περιμένετε!
Τα "Friends" είναι το αρτιότερο τηλεοπτικό προϊόν της ιστορίας, το "Lost" προκάλεσε φρενίτιδα ανάλογη με αυτή του Χριστιανισμού πριν 2,000 χρόνια -το ποια από τις δύο "ιστορίες" στηρίζεται περισσότερο στη λογική, θα το κρίνει η ιστορία-, το "24" άλλαξε μια για πάντα τη δομή ενός 24ώρου, αλλά... ΑΛΛΑ... (βαζω επίτηδες αποσιωπητικά γιατί ξέρω πως τα αγαπάει ο κ. Χατζηιωάννου) οι ταινίες είναι άλλο πράγμα.
Όπως λέει και ο μέγας Ari Gold στο "Entourage": Ελπίζω να μη με διακόψατε -από τις διακοπές μου, προσθέτω εγώ- προκειμένου να μου μιλήσετε για "κάτι" που προβάλλεται στην τηλεόραση!!!
ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΕΛΟΣ. ΤΑΙΝΙΕΣ ΜΕ 54,5%
Η μεγάλη οθόνη επικράτησε τις μικρής και ο Αλμοδοβάρ μπορεί να κοιμάται ήσυχος πλέον τα βράδια. Οι σειρές θέλουν δουλειά ακόμη. Maybe next time...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου